Αρχική | Πολιτική | Έλληνες Φορολογούμενοι | Από ζημιές, σε κέρδη - Τελευταία ευκαιρία για Ελλάδα και Ευρωζώνη

Από ζημιές, σε κέρδη - Τελευταία ευκαιρία για Ελλάδα και Ευρωζώνη

Μέγεθος γραμμάτων: Decrease font Enlarge font
Από ζημιές, σε κέρδη - Τελευταία ευκαιρία για Ελλάδα και Ευρωζώνη

Ανεξάρτητα του εάν τελικά θα υπάρξει ρήξη ή όχι μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της, οι ζημιωμένοι από την ένταση όλης αυτής της περιόδου έχουν ήδη αναδειχθεί. Και είναι όλοι οι εμπλεκόμενοι.


Ο περισσότερο ζημιωμένος από την “κρίση” είναι η Ευρωζώνη -και επαγωγικά το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο οικονομικό, όσο -κυρίως- πολιτικό. Η νομισματική ένωση κατέδειξε ότι απέτυχε να γίνει αυτό για το οποίο σχεδιάστηκε: μία ομάδα κρατών με κοινό νόμισμα, κοινές πολιτικές, κοινό μέλλον και κοινά οράματα. Κατέληξε να είναι ένας μηχανισμός παραγωγής ανισότητας με κερδισμένους και χαμένους, με πλεονασματικούς και ελλειμματικούς, με “βόρειους” και “νότιους” και με μαζική μετανάστευση επιστημόνων και νέων από τις αδύναμες προς τις ισχυρές χώρες.

Καθώς απέτυχε στην αποστολή της, είναι πολύ πιθανό, οι ίδιες οι αγορές -τις οποίες τόσο πιστεύει και τόσο ασπάζεται- να της δείξουν ότι δεν έχει και λόγο ύπαρξης. Σε περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη, ή καλύτερα, σε περίπτωση που η Ευρωζώνη δεν αλλάξει πολιτική και εξακολουθήσει να αρνείται να πλησιάσει προς αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε, οι αγορές θα ψάξουν για τον επόμενο “αδύναμο” και θα είναι ζήτημα χρόνου έως ότου του επιτεθούν. Και εάν ανοίξει μία φορά η “πόρτα εξόδου” -η οποία υποτίθεται ότι δε θα άνοιγε ποτέ- όλοι γνωρίζουν ότι θα ανοίξει πολλές ακόμη φορές στο μέλλον.


Βαρύτατα ζημιωμένο είναι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η δράση του οποίου στην Ελλάδα απέτυχε παταγωδώς. Και θα επικριθεί γι' αυτό. Αν μάλιστα καταλήξει να χάσει και χρήματα από την Ελλάδα, θα υπάρξουν πολλές φωνές κριτικής για την πολιτική που ακολούθησε -και που γενικά ακολουθεί, ενώ θα διατυπωθούν ερωτηματικά ακόμη και για τη σκοπιμότητα της ύπαρξής του.

Το Ταμείο απέτυχε στην πιο μεγάλη εμπλοκή του σε μία σοβαρή κρίση στη διεθνή οικονομία. Αυτή είναι μία σημαντική αποτυχία. Πολλοί θα αναρωτηθούν για το ρόλο του στις νέες δομές και συνθήκες της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και για τον προσανατολισμό που θα πρέπει να πάρει, εάν θα συνεχίσει να υπάρχει. Και αν συνεχίσει να υπάρχει, για ποιούς θα υπάρχει; Θα συνεχίσει να είναι ο φορέας επίλυσης οικονομικών προβλημάτων για το σύνολο των χωρών, ή θα περιορίσει το ρόλο του σε χώρες ήσσονος σημασίας και χαμηλής ανάπτυξης; Και εάν περιοριστεί σ' αυτό το ρόλο, πόση ζωή του απομένει; Πότε θα αντικατασταθεί από έναν άλλο, ποιό σύγχρονο -και πιο ευέλικτο- φορέα, που ίσως θα δημιουργηθεί από τις νέες μεγάλες δυνάμεις στη διεθνή οικονομία.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει ήδη χάσει πολλούς πόντους από το κακοπλεγμένο πουλόβερ του. Ακόμη και εάν προσπαθήσει να περιορίσει τη ζημιά, είναι αμφίβολο εάν και πότε θα ανακάμψει, ενώ το -πολιτικό- μέλλον της κας Λαγκάρντ έχει σαφώς πληγεί, τόσο μέσα στο ίδιο το Ταμείο, όσο και στην πατρίδα της.


Από τις εξελίξεις, η Ελλάδα έχει ήδη υποστεί μεγάλη οικονομική και κοινωνική βλάβη. Σε περίπτωση ρήξης, θα προκληθεί μία σοβαρότατη κοινωνική και οικονομική αναταραχή, η οποία θα έχει σημαντικές συνέπειες σε όλους τους τομείς της ζωής της χώρας. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι συνέπειες απαραίτητα θα είναι μακροχρόνιες ή ότι θα είναι αναγκαστικά μακροχρόνιες αρνητικές.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι ζημιές στην Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερες από μία έξοδο ή από μία παραμονή της στη νομισματική ένωση. Και ακόμη περισσότερο, εάν η χώρα και η πολιτική της ηγεσία θα μπορέσουν επιτέλους να απαρνηθούν το λαϊκισμό και να προχωρήσουν σε πραγματικές -και αναγκαστικές σήμερα- μεταρρυθμίσεις για να μπορέσει να επιβιώσει η χώρα, άσχετα του εάν είναι μέσα ή έξω από τη ζώνη του ευρώ.


Οι μεγάλες κρίσεις, σχεδόν πάντα συνιστούν και μεγάλες ευκαιρίες. Σ' αυτή τη φάση όπου τα νεύρα όλων είναι τόσο τεντωμένα, μπορεί να επιτευχθεί μία αξιοπρεπής συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών (τέτοια που δε θα θίγει τραυματικά κάποια από τις δύο πλευρές), δίνοντας έτσι την ευκαιρία να ανατραπεί η πορεία των πραγμάτων και να αντιστραφεί το αποτέλεσμα. Αρκεί να μπορούν οι ηγέτες της Ευρώπης να θελήσουν να ξεφύγουν από τις εντυπώσεις και να δουν μπροστά.

Σήμερα είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση να μεταβάλει τον τρόπο λειτουργίας της Ευρωζώνης, να στοχεύσει το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε, να επιδιώξει ίσες ωφέλειες και ισότητα για τα μέλη της και να αποδείξει ότι η συμμετοχή σ' αυτή συνιστά μία ευκαιρία για τους λαούς και όχι μία τιμωρία. Είναι αμφίβολο εάν θα έχει άλλη ευκαιρία για να το πράξει.

 

Από την άλλη πλευρά, η Κυβέρνηση του Σύριζα, παρά τη ρητορική της, γνωρίζει ότι ο τρόπος που λειτουργεί σήμερα ο δημόσιος τομέας τον καθιστά μη βιώσιμο και ότι το συνεχές στράγγισμα της οικονομίας με όλο και περισσότερους φόρους είναι κάτι που τελικά γυρνάει σε βάρος της. Κυρίως όμως γνωρίζει ότι το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο και ότι στο τέλος, αναπόφευκτα θα απαιτηθεί μείωση των συντάξεων αλλά και διακοπή των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Τέλος, γνωρίζει ότι η οικονομία θα πρέπει να εκσυγχρονισθεί και να πάψει να λειτουργεί πάνω σε δομές και ιδεολογίες ξεπερασμένες εδώ και πολλές δεκαετίες. Θα πρέπει να εκμεταλλευθεί τη συγκυρία και να προχωρήσει σε βαθιές μεταρρυθμίσεις.

Ο κ. Τσίπρας θα πρέπει πλέον να έχει αντιληφθεί ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνον οι ιδεοληψίες των “βόρειων” και η γερμανική ηγεμονία της Ευρώπης. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι κυρίως οι ιδεοληψίες της δικής της κοινωνίας και η ηγεμονία του λαϊκισμού. Αν τα πολεμήσει θα γίνει πραγματικός μεταρρυθμιστής και θα έχει μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία ανάπτυξης. Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία του.

 

Διαβάστε το άρθρο από την πηγή

Εγγραφή RSS για αυτά τα σχόλια Σχόλια (0)

συνολικά: | προβολή:

Σχολιάστε το άρθρο comment

Παρακαλώ εισάγετε τον κωδικό που βλέπετε στην εικόνα:

Eshop
  • email Αποστολή άρθρου
  • print Εμφάνιση εκτύπωσης
  • Plain text Προβολή ώς Plain Text